Storythai

     ผ่านมาแล้วในที่สุดก็ผ่านงานมาซะที...........................เย้!!!!!!! ดีใจจังมีคนไปดูเราด้วยนะเนี่ย กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เมื่อวันที่ 23 สนุกมากเลยแต่แบบว่าแอบช็อค  จะไม่ให้เราช็อคได้ไง ออกมาตอนแรกก็โดนฉีด สเปรย์สายรุ้งใส่แล้ว ตอนนั้นนะตกใจมากเลยแบบว่ารู้สึกว่าตัวเองเหมือนแมลงสาบอ่ะที่ถูกน้อง ๆ เอายาฆ่าแมลงมาฉีดใส่ (หัวเราะ) แล้วแบบว่าตอนนั้นคิดออกอยู่อย่างเดียวเลยอ่ะ  คิดถึงตอนทำความสะอาด กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก แบบว่าแต่ละคนในวงหน้าเสียสุด ๆ  แต่แบบว่าก็ต้องขอบคุณมาก ๆ ที่เอามาเซอร์ไพร์พวกเรา น้อง ๆ น่ารักตลอดเลย เจ้าคาโซคุ ขอบคุณมาก ๆ นะที่ทำให้พวกพี่ช็อค ขำหน้าเคย์จังสุด ๆ เหวอไปเลย แต่ชอบคับย้ำว่าชอบมาก ตอนอยู่ด้านหลังที่ยังไม่ได้ออกก็แบบว่าเฮ้ยแกได้ยินเสียงอะไรป่ะดังแก๊ก ๆ พอออกมาก็ถึงบางอ้อเลยคับพี่น้องคับ สนุกดีคับ

     ลิสเพลงคราวนี้ใช้เยอะเหมือนกันนะแต่แบบว่าคนเต้นเองยังไม่อยากจะจำเลยอ่ะ ก็เต้น ๆ กันไปเรื่อย ๆ และที่แบบว่าอายสุด ๆ ของงานคราวนี้ก็คงจะเป็นรูปตอนเด็ก ๆ อ่ะ แบบว่าพุ่งป่องเลย กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ก็ตอนเด็ก ๆ มันป่องอ่ะ ความอายต่อมาก็คงจะเป็นเกมส์ถายว่าใครทำได้ไม่ได้เนี่ยแหละ ตอนแรกที่คิดเกมส์นี้ก็แบบว่าไม่อยากอ่ะนะแต่แบบว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ทำได้ คือเริ่มเรียนมาตั้งแต่อยู่อนุบาล 1 แล้วก็แสดงมาเรื่อย ๆ จนถึง ม . 2 มาเลิกเอาตอน ม. 3 แล้วก็เริ่มทำ MORKS แทนเลยอ่ะ  ดีเนอะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือทันทีเลยนะเนี่ย แบบว่ามันคนละโยดเลยอ่ะ  ด้วยเหตุชะนี้นี่เองมันเลยเป็นปัญหาสืบเนื่องก็คือ แขนอ่อนเกินไปทำบางท่าไม่สวยไง  เซ็ง!!!!!!! (อันนี้เราจะไม่บอกอ่ะนะคับว่าเป็นอะไรถ้าอยากรู้ก็เอาไว้ถามคนที่ไปงานกันหรือไม่ก็ตามดูข่าวหน่อยนะคับบางทีอาจจะทำเป็นแผ่นออกมาให้ได้ดูกันนะคับ

     งานคราวนี้แอบมีตอนซึ้ง ๆ ด้วยแบบว่านาน ๆ ทีเราจะเห็นชินย๊งร้องไห้นะเนี่ย กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก คนสวยไม่ค่อยชอบเสียน้ำตาอ่ะจิ ตามมาด้วยเคย์จังทำเอาเราอึ้งเลยอ่ะคับ  ก็อยากจะบอกว่ารักทุกคนในวงมาก ๆ ฝ่าฝันกันมาตั้ง 5 ปีแล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปได้อีกนานแค่ไหน แต่จะยืนยันคำเดิมว่าจะทำจนสุดกำลังทำจนกว่าร่างกายและใจไม่มีแรงเดินต่อ ขอเพียงแค่ว่าหันไปแล้วมีพวกแกยืนอยู่ด้วยก็มีความสุขมากแล้ว มาร่วมฝ่าฝันอุปสรรคที่จะดาหน้าเข้ามากันดีกว่านะ เขาบอกว่ายิ่งใกล้ถึงความฝันอุปสรรคเพื่อพิสูจน์ความตั้งใจจะยิ่งเยอะขึ้น เชื่อแล้วหล่ะนะ เพราะฉะนั้นเรามาจับมือกันเดินต่อไปเถอะนะ MORKS ตัวอักษรธรรมดา 5 ตัวที่ขาดตัวใดตัวหนึ่งไปก็จะไม่ใช่พวกเรา เราจะมีกันและกันตลอดไป ไม่มีใครมาแทนที่ตัวอักษรที่ขาดหายไปได้ MORKS จะมีแค่เรา 5 คนเท่านั้น สัญญาแล้วนะว่าจะไม่ทิ้งกันไปไหนน่ะ

     เจอร์พิณและพี่เม 2 กำลังใจและกำลังแรงสำคัญที่ทำให้เรามาถึงตรงนี้ได้ เปรียบเสมือนหัวเรือและท้ายเรือที่คอยบังคับทิศทางการเดินเรือของพวกเราให้ไปในเส้นทางที่ถูกต้อง ขอบคุณมาก ๆ  สำหรับคำแนะนำ กำลังใจ กำลังทรัพย์และทุก ๆ อย่างที่มอบให้พวกเรา โอสัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งทั้ง 2 คนนี้แน่นอนให้ดิ้นตายซิเอ้า!!!!!!

     อีกกำลังใจที่สำคัญสำหรับพวกเราก็คงจะไม่พ้นคนดูทั้งที่มาและไม่ได้มาแต่ก็ส่งกำลังใจมาให้เสมอ  อยากจะบอกว่าตลอดเวลา 5 ปีที่ทำมานี้ไม่เคยเลยซักครั้งที่จะคิดว่ามีคนมาดูพวกเราด้วย แต่ครั้งนี้ที่จัดขึ้นทำให้รู้ว่ามีพี่ ๆ น้อง ๆ และเพื่อน ๆ ที่คอยให้กำลังใจพวกเราเหมือนกันนะเนี่ย  ไม่เคยคิดว่าคนที่มาดูพวกเราในแต่ละครั้งคือ FAN CLUB หลาย ๆ ครั้งที่พวกพี่ ๆ ทีมงานบอกว่าพวกเรามี FAN CLUB เยอะ เราก็บอกทุกครั้งว่าพวกเราไม่เคยมี ก็จะมีได้ไงหล่ะ ก็เราคิดว่าทุกคนที่มาดูพวกเราคือเพื่อน คือพี่ คือน้อง ๆ ที่คอยมาให้กำลังใจเราเท่านั้น ไม่กล้าและไม่เคยคิดว่าทุกคนคือ FAN CLUB เพราะว่าทุกคนที่มาดูให้อะไรกับพวกเรามากกว่าคำว่า FAN CLUB ให้มิตรภาพ ให้ร้อยยิ้ม ให้เสียงหัวเราะ แม้กระทั่งน้ำตาเราก็ได้รับจากทุก ๆ คนทั้งหมด มันมากกว่าที่ FAN CLUB จะทำให้ได้นะคับ ขอบคุณทุก ๆ คนอีกครั้งที่ส่งกำลังในการเดินทางต่อให้กับพวกเราต่อไปเรื่อย ๆ เพราะถ้าไม่ได้กำลังขับเคลื่อนของพวกคุณทุกคน เรือ MORKS ลำน้อย ๆ ลำนี้ก็คงจะหยุดเดินไปนานแล้ว ขอบคุณมาก ๆ ขอบคุณจากใจจริงคับ

     ขอบคุณพี่ ๆ ทีมงาน The Style By TOYOTA และ พี่เอ็ม ที่เข้ามาช่วยเหลือในหลาย ๆ เรื่องทั้งเรื่องสถานที่เรื่อง แสง สี เสียง วีทีอาร์ และอีกมากมายในการจัดงานครั้งนี้ ขอให้ TOYOTA เจริญก้าวหน้าไปให้ได้มากกว่านี้ และขอให้พี่ ๆ ทุกคนทีความสุขมาก ๆ ในปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงนะคับ จัดกิจกรรมดี ๆ ที่สร้างสรรค์ให้เด็ก ๆ ได้แสดงออกกันต่อไปนะคับ ขอบคุณมาก ๆ คับ

     ขอขอบคุณร้านต่าง ๆ ที่ให้เราไปติดโปสเตอร์งานนี้ด้วยนะคับ (ร้านISHIMARU ร้านพี่มดดำ ร้านUltra ร้านตำเสด็จ .......)

     ขอบคุณเด็กเชียงใหม่ที่ตามมาดูด้วยนะคับแล้วเอาไว้เจอกันวันที่ 31 นะคับ

     วันที่ 29 ธันวาคม ตอน 5 โมงเย็นที่ สยามเซ็นเตอร์พอยท์ (ตรงลานน้ำพุ) อย่าลืมไปดูพวกเรานะคับ ถ้าทุกคนว่าง ก็เชิญนะคับ

     วันที่ 31 ธันวาคม MORKS ไปเชียงใหม่คับมีใครสนใจจะตามไปดูมั้ยอ่ะคับ เชิญได้นะคับ

     ผ่านมาแล้วในที่สุดก็ผ่านงานมาซะที...........................เย้!!!!!!! ดีใจจังมีคนไปดูเราด้วยนะเนี่ย กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เมื่อวันที่ 23 สนุกมากเลยแต่แบบว่าแอบช็อค  จะไม่ให้เราช็อคได้ไง ออกมาตอนแรกก็โดนฉีด สเปรย์สายรุ้งใส่แล้ว ตอนนั้นนะตกใจมากเลยแบบว่ารู้สึกว่าตัวเองเหมือนแมลงสาบอ่ะที่ถูกน้อง ๆ เอายาฆ่าแมลงมาฉีดใส่ (หัวเราะ) แล้วแบบว่าตอนนั้นคิดออกอยู่อย่างเดียวเลยอ่ะ  คิดถึงตอนทำความสะอาด กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก แบบว่าแต่ละคนในวงหน้าเสียสุด ๆ  แต่แบบว่าก็ต้องขอบคุณมาก ๆ ที่เอามาเซอร์ไพร์พวกเรา น้อง ๆ น่ารักตลอดเลย เจ้าคาโซคุ ขอบคุณมาก ๆ นะที่ทำให้พวกพี่ช็อค ขำหน้าเคย์จังสุด ๆ เหวอไปเลย แต่ชอบคับย้ำว่าชอบมาก ตอนอยู่ด้านหลังที่ยังไม่ได้ออกก็แบบว่าเฮ้ยแกได้ยินเสียงอะไรป่ะดังแก๊ก ๆ พอออกมาก็ถึงบางอ้อเลยคับพี่น้องคับ สนุกดีคับ

     ลิสเพลงคราวนี้ใช้เยอะเหมือนกันนะแต่แบบว่าคนเต้นเองยังไม่อยากจะจำเลยอ่ะ ก็เต้น ๆ กันไปเรื่อย ๆ และที่แบบว่าอายสุด ๆ ของงานคราวนี้ก็คงจะเป็นรูปตอนเด็ก ๆ อ่ะ แบบว่าพุ่งป่องเลย กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ก็ตอนเด็ก ๆ มันป่องอ่ะ ความอายต่อมาก็คงจะเป็นเกมส์ถายว่าใครทำได้ไม่ได้เนี่ยแหละ ตอนแรกที่คิดเกมส์นี้ก็แบบว่าไม่อยากอ่ะนะแต่แบบว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ทำได้ คือเริ่มเรียนมาตั้งแต่อยู่อนุบาล 1 แล้วก็แสดงมาเรื่อย ๆ จนถึง ม . 2 มาเลิกเอาตอน ม. 3 แล้วก็เริ่มทำ MORKS แทนเลยอ่ะ  ดีเนอะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือทันทีเลยนะเนี่ย แบบว่ามันคนละโยดเลยอ่ะ  ด้วยเหตุชะนี้นี่เองมันเลยเป็นปัญหาสืบเนื่องก็คือ แขนอ่อนเกินไปทำบางท่าไม่สวยไง  เซ็ง!!!!!!! (อันนี้เราจะไม่บอกอ่ะนะคับว่าเป็นอะไรถ้าอยากรู้ก็เอาไว้ถามคนที่ไปงานกันหรือไม่ก็ตามดูข่าวหน่อยนะคับบางทีอาจจะทำเป็นแผ่นออกมาให้ได้ดูกันนะคับ

     งานคราวนี้แอบมีตอนซึ้ง ๆ ด้วยแบบว่านาน ๆ ทีเราจะเห็นชินย๊งร้องไห้นะเนี่ย กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก คนสวยไม่ค่อยชอบเสียน้ำตาอ่ะจิ ตามมาด้วยเคย์จังทำเอาเราอึ้งเลยอ่ะคับ  ก็อยากจะบอกว่ารักทุกคนในวงมาก ๆ ฝ่าฝันกันมาตั้ง 5 ปีแล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปได้อีกนานแค่ไหน แต่จะยืนยันคำเดิมว่าจะทำจนสุดกำลังทำจนกว่าร่างกายและใจไม่มีแรงเดินต่อ ขอเพียงแค่ว่าหันไปแล้วมีพวกแกยืนอยู่ด้วยก็มีความสุขมากแล้ว มาร่วมฝ่าฝันอุปสรรคที่จะดาหน้าเข้ามากันดีกว่านะ เขาบอกว่ายิ่งใกล้ถึงความฝันอุปสรรคเพื่อพิสูจน์ความตั้งใจจะยิ่งเยอะขึ้น เชื่อแล้วหล่ะนะ เพราะฉะนั้นเรามาจับมือกันเดินต่อไปเถอะนะ MORKS ตัวอักษรธรรมดา 5 ตัวที่ขาดตัวใดตัวหนึ่งไปก็จะไม่ใช่พวกเรา เราจะมีกันและกันตลอดไป ไม่มีใครมาแทนที่ตัวอักษรที่ขาดหายไปได้ MORKS จะมีแค่เรา 5 คนเท่านั้น สัญญาแล้วนะว่าจะไม่ทิ้งกันไปไหนน่ะ

     เจอร์พิณและพี่เม 2 กำลังใจและกำลังแรงสำคัญที่ทำให้เรามาถึงตรงนี้ได้ เปรียบเสมือนหัวเรือและท้ายเรือที่คอยบังคับทิศทางการเดินเรือของพวกเราให้ไปในเส้นทางที่ถูกต้อง ขอบคุณมาก ๆ  สำหรับคำแนะนำ กำลังใจ กำลังทรัพย์และทุก ๆ อย่างที่มอบให้พวกเรา โอสัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งทั้ง 2 คนนี้แน่นอนให้ดิ้นตายซิเอ้า!!!!!!

     อีกกำลังใจที่สำคัญสำหรับพวกเราก็คงจะไม่พ้นคนดูทั้งที่มาและไม่ได้มาแต่ก็ส่งกำลังใจมาให้เสมอ  อยากจะบอกว่าตลอดเวลา 5 ปีที่ทำมานี้ไม่เคยเลยซักครั้งที่จะคิดว่ามีคนมาดูพวกเราด้วย แต่ครั้งนี้ที่จัดขึ้นทำให้รู้ว่ามีพี่ ๆ น้อง ๆ และเพื่อน ๆ ที่คอยให้กำลังใจพวกเราเหมือนกันนะเนี่ย  ไม่เคยคิดว่าคนที่มาดูพวกเราในแต่ละครั้งคือ FAN CLUB หลาย ๆ ครั้งที่พวกพี่ ๆ ทีมงานบอกว่าพวกเรามี FAN CLUB เยอะ เราก็บอกทุกครั้งว่าพวกเราไม่เคยมี ก็จะมีได้ไงหล่ะ ก็เราคิดว่าทุกคนที่มาดูพวกเราคือเพื่อน คือพี่ คือน้อง ๆ ที่คอยมาให้กำลังใจเราเท่านั้น ไม่กล้าและไม่เคยคิดว่าทุกคนคือ FAN CLUB เพราะว่าทุกคนที่มาดูให้อะไรกับพวกเรามากกว่าคำว่า FAN CLUB ให้มิตรภาพ ให้ร้อยยิ้ม ให้เสียงหัวเราะ แม้กระทั่งน้ำตาเราก็ได้รับจากทุก ๆ คนทั้งหมด มันมากกว่าที่ FAN CLUB จะทำให้ได้นะคับ ขอบคุณทุก ๆ คนอีกครั้งที่ส่งกำลังในการเดินทางต่อให้กับพวกเราต่อไปเรื่อย ๆ เพราะถ้าไม่ได้กำลังขับเคลื่อนของพวกคุณทุกคน เรือ MORKS ลำน้อย ๆ ลำนี้ก็คงจะหยุดเดินไปนานแล้ว ขอบคุณมาก ๆ ขอบคุณจากใจจริงคับ

     ขอบคุณพี่ ๆ ทีมงาน The Style By TOYOTA และ พี่เอ็ม ที่เข้ามาช่วยเหลือในหลาย ๆ เรื่องทั้งเรื่องสถานที่เรื่อง แสง สี เสียง วีทีอาร์ และอีกมากมายในการจัดงานครั้งนี้ ขอให้ TOYOTA เจริญก้าวหน้าไปให้ได้มากกว่านี้ และขอให้พี่ ๆ ทุกคนทีความสุขมาก ๆ ในปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงนะคับ จัดกิจกรรมดี ๆ ที่สร้างสรรค์ให้เด็ก ๆ ได้แสดงออกกันต่อไปนะคับ ขอบคุณมาก ๆ คับ

     ขอขอบคุณร้านต่าง ๆ ที่ให้เราไปติดโปสเตอร์งานนี้ด้วยนะคับ (ร้านISHIMARU ร้านพี่มดดำ ร้านUltra ร้านตำเสด็จ .......)

     ขอบคุณเด็กเชียงใหม่ที่ตามมาดูด้วยนะคับแล้วเอาไว้เจอกันวันที่ 31 นะคับ

     วันที่ 29 ธันวาคม ตอน 5 โมงเย็นที่ สยามเซ็นเตอร์พอยท์ (ตรงลานน้ำพุ) อย่าลืมไปดูพวกเรานะคับ ถ้าทุกคนว่าง ก็เชิญนะคับ

     วันที่ 31 ธันวาคม MORKS ไปเชียงใหม่คับมีใครสนใจจะตามไปดูมั้ยอ่ะคับ เชิญได้นะคับ

          ในที่สุดก็มีโอกาสไดมานั่งอัพไดเองซะทีหลังจากที่ปล่อยให้ไดเน่ามานานแสนนาน จนในที่สุดเคย์จังซึ่งทนความเหม็นเน่าไม่ไหวก็เลยมาอัพแทนให้ซะเลย (หัวเราะ) วันนี้ว่างเพราะว่าเคย์มีเรียนแต่โอไม่มีเรียนก็เลยถือโอกาสมานั่งอัพไดซะเลย  แต่มีเรื่องตื่นเต้นเล่าให้ฟังด้วยแหละเมื่อกี้เองสด ๆ ร้อน ๆ

          เมื่อกี้นี้ตอนที่นั่งกินข้าวกับเคย์จังอยู่ที่ร้านอาหารของมหาลัยอยู่ ๆ ร่มกันแดดอันใหญ่ ๆ (ที่แม่ค้าในตลาดใช้กาง) ที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ เคย์จังห่างไปแค่ ไม่ถึง 4 เมตรก็เอียงล้มมาทางที่เคย์จังนั่ง โดนเข้าที่แขนเคย์จังเต็ม ๆ เลยอ่ะ ไม่พอมันยังเฉียดหัวเคย์จังไปอีด้วย โชคยังดีที่ไม่ล้มมาทับทั้งคันเพราะมีเก้าอี้ขวางอยู่ไม่งั้นเคยืจังแย่แน่ แต่ว่าแขนเคย์จังแดงเลยอ่ะตรงข้อศอกอ่ะ แล้วยังมีรอยช้ำด้วย โอก็ถามเคย์จังนะว่าเจ็บมากมั้ยเจ้าตัวเค้าก็บอกว่าเจ็บแต่ว่าไม่มากพร้อมกับขยับแขนขึ้น ๆ ลง ๆ ให้ดู เราก็ยังเป็นห่วงอยู่ดีไม่รู้ว่าตอนกลางคืนอาการมันจะเป็นยังไงบ้าง

          ตอนนี้ขาโอหายดีแล้วคับไม่ต้องเป็นห่วงโดดเล่นได้เหมือนเดิมถึงแม้จะยังเกร็ง ๆ อยู่บ้างเวลาขับรถ(ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตกเก้าอี้หรือเพราะซ้อมหนักกันแน่เนี่ย) ขอบคุณทุก ๆ คนที่เป็นห่วง โอเองก็ไม่อยากให้ตุการณ์นี้เกิดขึ้นอยากบอกว่าอายมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วก็ขอให้ทุก ๆ คนช่วย ๆ ลืมมันไปด้วยนะคับ  ตอนนี้เข้าใจแล้วคับว่าตกจากที่สูงเนี่ยมันเจ็บยังงัย (หัวเราะ)  ตอนแรกก็ใจแต่เช้าแล้วอ่ะคับเพราะแบบว่าตื่นมาตาขวากระตุกเตือน แต่ว่าก็ไม่ได้คิดอะไร ในที่สุดก็จริง ๆ ด้วย จะตกจากที่สูงทีไรเป็นต้องตื่นขึ้นมาตาขวากระตุกทุกทีเลยเซ็งจริง ๆ ครั้งแรกที่ตาขวากระตุกก็ตกบันได แค่ 2 ขั้นก็ไม่เป็นไร  ครั้งที่สองตกตั้งแต่ที่พักเท้าจนถึงขั้นสุดท้ายรวม ๆ แล้วก็ประมาณ 5 - 6 ขั้น  ปวดก้นไป 2 3 วัน ครั้งที่ 3 ตกเก้าอี้ ครั้งหน้าอย่ามีอีกเลยสาธุ เจ็บตัวชะมัด

          ตอนนี้การตรียมงานที่กำลังจะถึงอยู่ไม่อีกกี่วันก็กำลังดำเนินไปได้ด้วยดี ทั้งซ้อมเต็ม ทั้งเรียน ทำรายงาน ตอนนี้เหนื่อยมากเลย เมื่อวานก่อนก็เล่นเอ็มส่งงานกันน้อง ๆ ทักมาหลายคนแต่ว่าไม่สามารถคุยได้เลยจริง ๆ อ่ะต้องขอโทษด้วยนะคับ แถมพอส่งงานเสร็จยังรีบปิดเอ็มอีกต่างหาก  ใครที่ทักมาแล้วไม่ได้ตอบก็อย่าโกรธกันนะคับ 

          เมื่อวันก่อนนั่งอยู่หน้าคอม(ทำงาน) ก็แบบว่าแอบเปิดดูงานที่ MORKS เคยทำมาทั้งหมดตอนนี้เกือบ ๆ 32 งานแล้ว ส่วนปี่นี้รับงานทั้งหมด 18 19 งานเนี่ยแหละจำไม่ได้ รับงานมากที่สุดในรอบปีที่ผ่านมาไม่รู้ว่าเอาเวลาที่ไหนทำนักหนาเนี่ย 5 ปีแล้วซินะที่ทำตรงนี้มา ถึงแม้ว่าจะเหนื่อย แต่ก็ไม่เคยท้อเลยซักครั้งเพราะหันไปก็เห็นทุก ๆ คนที่อยู่รอบ ๆ ตัวเรายิ้มให้กำลังใจเราเสมอ ทั้งคนในวง ผู้จัดการทั้ง 2 คน และคนที่มาดูเราทั้งหมด ขอบคุณที่ทำให้โอมีกำลังใจขึ้นมาก ๆ แล้วเจอกันนะคับ วันที่ 23 ธันวาคมนี้รับรองว่าสนุกแน่ ๆ คับ

          หลังจากงานวันเกิดตัวเองยังมีงานที่เชียงใหม่ตอนสิ้นปีอีก 1 งาน ตอนนี้ไปแน่ ๆ คับแต่ว่าติดอยู่หน่อยเดี๋ยวคือตอนนี้หารถตู้ไม่ได้อีกแล้ว ตอนแรกหาที่พักไม่ได้ ตอนนี้หาที่พักได้แต่หารถตู้ไม่ได้มันอะไรกันหนักหนี่หนักหนาเนี่ย  แต่อยากไปจริง ๆ นะคับป๋ม

     ผ่านมาแล้วในที่สุดก็ผ่านงานมาซะที...........................เย้!!!!!!! ดีใจจังมีคนไปดูเราด้วยนะเนี่ย กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เมื่อวันที่ 23 สนุกมากเลยแต่แบบว่าแอบช็อค  จะไม่ให้เราช็อคได้ไง ออกมาตอนแรกก็โดนฉีด สเปรย์สายรุ้งใส่แล้ว ตอนนั้นนะตกใจมากเลยแบบว่ารู้สึกว่าตัวเองเหมือนแมลงสาบอ่ะที่ถูกน้อง ๆ เอายาฆ่าแมลงมาฉีดใส่ (หัวเราะ) แล้วแบบว่าตอนนั้นคิดออกอยู่อย่างเดียวเลยอ่ะ  คิดถึงตอนทำความสะอาด กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก แบบว่าแต่ละคนในวงหน้าเสียสุด ๆ  แต่แบบว่าก็ต้องขอบคุณมาก ๆ ที่เอามาเซอร์ไพร์พวกเรา น้อง ๆ น่ารักตลอดเลย เจ้าคาโซคุ ขอบคุณมาก ๆ นะที่ทำให้พวกพี่ช็อค ขำหน้าเคย์จังสุด ๆ เหวอไปเลย แต่ชอบคับย้ำว่าชอบมาก ตอนอยู่ด้านหลังที่ยังไม่ได้ออกก็แบบว่าเฮ้ยแกได้ยินเสียงอะไรป่ะดังแก๊ก ๆ พอออกมาก็ถึงบางอ้อเลยคับพี่น้องคับ สนุกดีคับ

     ลิสเพลงคราวนี้ใช้เยอะเหมือนกันนะแต่แบบว่าคนเต้นเองยังไม่อยากจะจำเลยอ่ะ ก็เต้น ๆ กันไปเรื่อย ๆ และที่แบบว่าอายสุด ๆ ของงานคราวนี้ก็คงจะเป็นรูปตอนเด็ก ๆ อ่ะ แบบว่าพุ่งป่องเลย กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ก็ตอนเด็ก ๆ มันป่องอ่ะ ความอายต่อมาก็คงจะเป็นเกมส์ถายว่าใครทำได้ไม่ได้เนี่ยแหละ ตอนแรกที่คิดเกมส์นี้ก็แบบว่าไม่อยากอ่ะนะแต่แบบว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ทำได้ คือเริ่มเรียนมาตั้งแต่อยู่อนุบาล 1 แล้วก็แสดงมาเรื่อย ๆ จนถึง ม . 2 มาเลิกเอาตอน ม. 3 แล้วก็เริ่มทำ MORKS แทนเลยอ่ะ  ดีเนอะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือทันทีเลยนะเนี่ย แบบว่ามันคนละโยดเลยอ่ะ  ด้วยเหตุชะนี้นี่เองมันเลยเป็นปัญหาสืบเนื่องก็คือ แขนอ่อนเกินไปทำบางท่าไม่สวยไง  เซ็ง!!!!!!! (อันนี้เราจะไม่บอกอ่ะนะคับว่าเป็นอะไรถ้าอยากรู้ก็เอาไว้ถามคนที่ไปงานกันหรือไม่ก็ตามดูข่าวหน่อยนะคับบางทีอาจจะทำเป็นแผ่นออกมาให้ได้ดูกันนะคับ

     งานคราวนี้แอบมีตอนซึ้ง ๆ ด้วยแบบว่านาน ๆ ทีเราจะเห็นชินย๊งร้องไห้นะเนี่ย กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก คนสวยไม่ค่อยชอบเสียน้ำตาอ่ะจิ ตามมาด้วยเคย์จังทำเอาเราอึ้งเลยอ่ะคับ  ก็อยากจะบอกว่ารักทุกคนในวงมาก ๆ ฝ่าฝันกันมาตั้ง 5 ปีแล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปได้อีกนานแค่ไหน แต่จะยืนยันคำเดิมว่าจะทำจนสุดกำลังทำจนกว่าร่างกายและใจไม่มีแรงเดินต่อ ขอเพียงแค่ว่าหันไปแล้วมีพวกแกยืนอยู่ด้วยก็มีความสุขมากแล้ว มาร่วมฝ่าฝันอุปสรรคที่จะดาหน้าเข้ามากันดีกว่านะ เขาบอกว่ายิ่งใกล้ถึงความฝันอุปสรรคเพื่อพิสูจน์ความตั้งใจจะยิ่งเยอะขึ้น เชื่อแล้วหล่ะนะ เพราะฉะนั้นเรามาจับมือกันเดินต่อไปเถอะนะ MORKS ตัวอักษรธรรมดา 5 ตัวที่ขาดตัวใดตัวหนึ่งไปก็จะไม่ใช่พวกเรา เราจะมีกันและกันตลอดไป ไม่มีใครมาแทนที่ตัวอักษรที่ขาดหายไปได้ MORKS จะมีแค่เรา 5 คนเท่านั้น สัญญาแล้วนะว่าจะไม่ทิ้งกันไปไหนน่ะ

     เจอร์พิณและพี่เม 2 กำลังใจและกำลังแรงสำคัญที่ทำให้เรามาถึงตรงนี้ได้ เปรียบเสมือนหัวเรือและท้ายเรือที่คอยบังคับทิศทางการเดินเรือของพวกเราให้ไปในเส้นทางที่ถูกต้อง ขอบคุณมาก ๆ  สำหรับคำแนะนำ กำลังใจ กำลังทรัพย์และทุก ๆ อย่างที่มอบให้พวกเรา โอสัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งทั้ง 2 คนนี้แน่นอนให้ดิ้นตายซิเอ้า!!!!!!

     อีกกำลังใจที่สำคัญสำหรับพวกเราก็คงจะไม่พ้นคนดูทั้งที่มาและไม่ได้มาแต่ก็ส่งกำลังใจมาให้เสมอ  อยากจะบอกว่าตลอดเวลา 5 ปีที่ทำมานี้ไม่เคยเลยซักครั้งที่จะคิดว่ามีคนมาดูพวกเราด้วย แต่ครั้งนี้ที่จัดขึ้นทำให้รู้ว่ามีพี่ ๆ น้อง ๆ และเพื่อน ๆ ที่คอยให้กำลังใจพวกเราเหมือนกันนะเนี่ย  ไม่เคยคิดว่าคนที่มาดูพวกเราในแต่ละครั้งคือ FAN CLUB หลาย ๆ ครั้งที่พวกพี่ ๆ ทีมงานบอกว่าพวกเรามี FAN CLUB เยอะ เราก็บอกทุกครั้งว่าพวกเราไม่เคยมี ก็จะมีได้ไงหล่ะ ก็เราคิดว่าทุกคนที่มาดูพวกเราคือเพื่อน คือพี่ คือน้อง ๆ ที่คอยมาให้กำลังใจเราเท่านั้น ไม่กล้าและไม่เคยคิดว่าทุกคนคือ FAN CLUB เพราะว่าทุกคนที่มาดูให้อะไรกับพวกเรามากกว่าคำว่า FAN CLUB ให้มิตรภาพ ให้ร้อยยิ้ม ให้เสียงหัวเราะ แม้กระทั่งน้ำตาเราก็ได้รับจากทุก ๆ คนทั้งหมด มันมากกว่าที่ FAN CLUB จะทำให้ได้นะคับ ขอบคุณทุก ๆ คนอีกครั้งที่ส่งกำลังในการเดินทางต่อให้กับพวกเราต่อไปเรื่อย ๆ เพราะถ้าไม่ได้กำลังขับเคลื่อนของพวกคุณทุกคน เรือ MORKS ลำน้อย ๆ ลำนี้ก็คงจะหยุดเดินไปนานแล้ว ขอบคุณมาก ๆ ขอบคุณจากใจจริงคับ

     ขอบคุณพี่ ๆ ทีมงาน The Style By TOYOTA และ พี่เอ็ม ที่เข้ามาช่วยเหลือในหลาย ๆ เรื่องทั้งเรื่องสถานที่เรื่อง แสง สี เสียง วีทีอาร์ และอีกมากมายในการจัดงานครั้งนี้ ขอให้ TOYOTA เจริญก้าวหน้าไปให้ได้มากกว่านี้ และขอให้พี่ ๆ ทุกคนทีความสุขมาก ๆ ในปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงนะคับ จัดกิจกรรมดี ๆ ที่สร้างสรรค์ให้เด็ก ๆ ได้แสดงออกกันต่อไปนะคับ ขอบคุณมาก ๆ คับ

     ขอขอบคุณร้านต่าง ๆ ที่ให้เราไปติดโปสเตอร์งานนี้ด้วยนะคับ (ร้านISHIMARU ร้านพี่มดดำ ร้านUltra ร้านตำเสด็จ .......)

     ขอบคุณเด็กเชียงใหม่ที่ตามมาดูด้วยนะคับแล้วเอาไว้เจอกันวันที่ 31 นะคับ

     วันที่ 29 ธันวาคม ตอน 5 โมงเย็นที่ สยามเซ็นเตอร์พอยท์ (ตรงลานน้ำพุ) อย่าลืมไปดูพวกเรานะคับ ถ้าทุกคนว่าง ก็เชิญนะคับ

     วันที่ 31 ธันวาคม MORKS ไปเชียงใหม่คับมีใครสนใจจะตามไปดูมั้ยอ่ะคับ เชิญได้นะคับ

          ในที่สุดก็มีโอกาสไดมานั่งอัพไดเองซะทีหลังจากที่ปล่อยให้ไดเน่ามานานแสนนาน จนในที่สุดเคย์จังซึ่งทนความเหม็นเน่าไม่ไหวก็เลยมาอัพแทนให้ซะเลย (หัวเราะ) วันนี้ว่างเพราะว่าเคย์มีเรียนแต่โอไม่มีเรียนก็เลยถือโอกาสมานั่งอัพไดซะเลย  แต่มีเรื่องตื่นเต้นเล่าให้ฟังด้วยแหละเมื่อกี้เองสด ๆ ร้อน ๆ

          เมื่อกี้นี้ตอนที่นั่งกินข้าวกับเคย์จังอยู่ที่ร้านอาหารของมหาลัยอยู่ ๆ ร่มกันแดดอันใหญ่ ๆ (ที่แม่ค้าในตลาดใช้กาง) ที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ เคย์จังห่างไปแค่ ไม่ถึง 4 เมตรก็เอียงล้มมาทางที่เคย์จังนั่ง โดนเข้าที่แขนเคย์จังเต็ม ๆ เลยอ่ะ ไม่พอมันยังเฉียดหัวเคย์จังไปอีด้วย โชคยังดีที่ไม่ล้มมาทับทั้งคันเพราะมีเก้าอี้ขวางอยู่ไม่งั้นเคยืจังแย่แน่ แต่ว่าแขนเคย์จังแดงเลยอ่ะตรงข้อศอกอ่ะ แล้วยังมีรอยช้ำด้วย โอก็ถามเคย์จังนะว่าเจ็บมากมั้ยเจ้าตัวเค้าก็บอกว่าเจ็บแต่ว่าไม่มากพร้อมกับขยับแขนขึ้น ๆ ลง ๆ ให้ดู เราก็ยังเป็นห่วงอยู่ดีไม่รู้ว่าตอนกลางคืนอาการมันจะเป็นยังไงบ้าง

          ตอนนี้ขาโอหายดีแล้วคับไม่ต้องเป็นห่วงโดดเล่นได้เหมือนเดิมถึงแม้จะยังเกร็ง ๆ อยู่บ้างเวลาขับรถ(ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตกเก้าอี้หรือเพราะซ้อมหนักกันแน่เนี่ย) ขอบคุณทุก ๆ คนที่เป็นห่วง โอเองก็ไม่อยากให้ตุการณ์นี้เกิดขึ้นอยากบอกว่าอายมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วก็ขอให้ทุก ๆ คนช่วย ๆ ลืมมันไปด้วยนะคับ  ตอนนี้เข้าใจแล้วคับว่าตกจากที่สูงเนี่ยมันเจ็บยังงัย (หัวเราะ)  ตอนแรกก็ใจแต่เช้าแล้วอ่ะคับเพราะแบบว่าตื่นมาตาขวากระตุกเตือน แต่ว่าก็ไม่ได้คิดอะไร ในที่สุดก็จริง ๆ ด้วย จะตกจากที่สูงทีไรเป็นต้องตื่นขึ้นมาตาขวากระตุกทุกทีเลยเซ็งจริง ๆ ครั้งแรกที่ตาขวากระตุกก็ตกบันได แค่ 2 ขั้นก็ไม่เป็นไร  ครั้งที่สองตกตั้งแต่ที่พักเท้าจนถึงขั้นสุดท้ายรวม ๆ แล้วก็ประมาณ 5 - 6 ขั้น  ปวดก้นไป 2 3 วัน ครั้งที่ 3 ตกเก้าอี้ ครั้งหน้าอย่ามีอีกเลยสาธุ เจ็บตัวชะมัด

          ตอนนี้การตรียมงานที่กำลังจะถึงอยู่ไม่อีกกี่วันก็กำลังดำเนินไปได้ด้วยดี ทั้งซ้อมเต็ม ทั้งเรียน ทำรายงาน ตอนนี้เหนื่อยมากเลย เมื่อวานก่อนก็เล่นเอ็มส่งงานกันน้อง ๆ ทักมาหลายคนแต่ว่าไม่สามารถคุยได้เลยจริง ๆ อ่ะต้องขอโทษด้วยนะคับ แถมพอส่งงานเสร็จยังรีบปิดเอ็มอีกต่างหาก  ใครที่ทักมาแล้วไม่ได้ตอบก็อย่าโกรธกันนะคับ 

          เมื่อวันก่อนนั่งอยู่หน้าคอม(ทำงาน) ก็แบบว่าแอบเปิดดูงานที่ MORKS เคยทำมาทั้งหมดตอนนี้เกือบ ๆ 32 งานแล้ว ส่วนปี่นี้รับงานทั้งหมด 18 19 งานเนี่ยแหละจำไม่ได้ รับงานมากที่สุดในรอบปีที่ผ่านมาไม่รู้ว่าเอาเวลาที่ไหนทำนักหนาเนี่ย 5 ปีแล้วซินะที่ทำตรงนี้มา ถึงแม้ว่าจะเหนื่อย แต่ก็ไม่เคยท้อเลยซักครั้งเพราะหันไปก็เห็นทุก ๆ คนที่อยู่รอบ ๆ ตัวเรายิ้มให้กำลังใจเราเสมอ ทั้งคนในวง ผู้จัดการทั้ง 2 คน และคนที่มาดูเราทั้งหมด ขอบคุณที่ทำให้โอมีกำลังใจขึ้นมาก ๆ แล้วเจอกันนะคับ วันที่ 23 ธันวาคมนี้รับรองว่าสนุกแน่ ๆ คับ

          หลังจากงานวันเกิดตัวเองยังมีงานที่เชียงใหม่ตอนสิ้นปีอีก 1 งาน ตอนนี้ไปแน่ ๆ คับแต่ว่าติดอยู่หน่อยเดี๋ยวคือตอนนี้หารถตู้ไม่ได้อีกแล้ว ตอนแรกหาที่พักไม่ได้ ตอนนี้หาที่พักได้แต่หารถตู้ไม่ได้มันอะไรกันหนักหนี่หนักหนาเนี่ย  แต่อยากไปจริง ๆ นะคับป๋ม

มาอัพแทนโอคับ สงสารได แบบว่าเน่ามากแล้ว.............. ตอนนี้โอกะลังเรียนอยู่คับป่ม มาพูดถึงเรื่องที่มีคนถามบ่อยที่สุดดีกว่า ว่า เมื่อวันนั้นที่ตกเก้าอี้ มุขหือว่าตกจริงๆ คำตอบคือตกจริงคับ ลอยหวื๊อออออออออออออออ เลย แล้ววันนั้นก็แบบว่าเดินตะลอนทั่วสยามเลย แต่พอกลับบ้านไปนี่แบบว่า มันบวมอ่ะคับ ตั้งแต่เข่า ลงมาถึงข้อเท้าเลย แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วคับ แล้วมันก็จะดีขึ้นเรื่อยๆถ้าเคย์ค๊งไม่เผลอตีหรือทุบ หง่ะ.........................ขอโทษ..................... จำไม่ได้ว่าตอนนั้นไปเปิดให้ใครดูแล้วเค้าบอกว่า นั่นมันรอยฟันเคย์นี่ แบบว่าฮาแตก ม่ายใช่ซะหน่อย คนนะไม่ใช่หมาที่จะกัดขา แต่ได้ข่าวว่าเคย์ก็กัดทุกส่วนของโอที่เวลาหมั่นเขี้ยว น่าสงสารโอเนอะถูกเคย์แกล้งเรื่อยเลย




เที่ยงแล้วๆโอกะลังจะเลิกเรียน ไม่รู้ว่าถูกอาจารย์เช็คขาดหรือป่าว ก็มาสายวะครึ่งชั่วโมงเลย ปกติโอจะมาส่งที่ห้องคอม แต่วันนี้ต่างคนต่างไปแล้วกันนะ (หัวเราะ)


ไม่รู้จะอัพอะไรให้โอแล้วอ่ะ แค่นี้ก่อนแล้วกัน คนเริ่มเยอะแล้ว เสียงดังมากมาย....................


แล้วเจอกันนะคับ............................................




KEI_KON